İxlas

"Puzzle" kitabımdan bir hissə

Allah, Tanrı, böyük Yaradan, nə bilim kim, kim. . . Bilmirəm sənə necə müraciət edim. Hələ elələri də var ki, sənə Kişi deyə müraciət edir. Amma mən bilirəm ki, sən kişi deyilsən, QADINSAN!!! Bunu hardan bildim? İnsanlardan ancaq kişiləri sən yaratdın. Qadınlarısa Şeytan yaradıb. Əgər sən kişi olslaydın qadını yaradardın daaaa. Bütün peyğəmbərləri ancaq kişilərdən seçdin. Şeytan isə öz məqsədlərinə çatmaq üçün ancaq qadınları seçir. Məhz ən güclü varlıq kişiləri etdin. Öz gücünü, qüvvəni ancaq kişilərə verdin. Sən QADINSAN və biz kişilərin ən güclüsünü, ən qüvvətlisini, ən yaraşıqlısını özünə saxlayırsan. Onları sevirsən və bu sevgini qəribə təzahür etdirirsən. Heç həyatdan doymamış yanına aparırsan. Elə bilirsən bunun səbəbini bilmirəm. Çox yaxşı bilirəm, qoymursan ki, onlar kiməsə, hansısa daha gözəl bir qadına qismət olsun. Axı sən Şeytanla mübarizədəsən. Sən xəbislik edirsən. Onunla bacarmırsan. Onun yaratdıqları qadınlar sənin yaratdığın kişilərə həmişə qalibdir. Onları sənin əlindən alır. Mənisə . . . Çox istərdim məni də sənin əlindən alsınlar. Sən necə də eqoistsən. Necə də xəbissən. Onu məndən ayırdın. Mənə olan məhəbbətin o dərəcədədir ki, öz xoşbəxtliyini mənim bədbəxtliyim üzərində qurmağa belə hazırsan. Ancaq yooooo. Mən sənə imkan vermərəm. Ona sahib olacam. Onu onun yaradanının əlindən alacam. Səndən də uzaq olan, Şeytandan da uzaq olan bir məkana gedəcəm. Hər ikiniz də bizim məhəbbətimizə həsəd aparacaqsınız. Sən əsrlər, minilliklər keçəcək, mənim kimisini bir də dünyaya gətirmək istəycəksən, amma o məni əvəz edə bilməyəcək. Hardansan hə. Hardasan! Gəl. Gələ bilmirsən deyilmi. Niyə susursan? Onsuzda nə mənası var. Dinib də nə deyəcəyini mən yaxşı bilirəm. Dinən kimi Quran, din, iman, kafir, İblis nə bilim nə, nə . . . Yenə də mane ola bilməyəcəksən. Sən bizə, mənimlə Ona mane ola bilməyəcəksən və bunu da özün yaxşı bilirsən.

Sənin kim olduğunu bu dünyada bəlkə də ilk dəfə ancaq mən dərk edə bilmişəm. Ona görə məndən qorxursan. Məndən çəkinirsən. Qorxma, and olsun sənin mənə olan məhəbbətinə səni ələ vermərəm. Ancaq sən də insanları idarə etməkdən əl çək. Əl çək bizdən. İmkan ver insanlar bildiyi kimi yaşasın. İmkan ver insanlar istədiyini, seçdiyini sevsin. Kişilər istər öz eşcinsini sevər, istər Şeytanın sevdiklərini, yaratdıqlarını əlindən alar, istər özlərinə aşiq olarlar; təki sən onlara müdaxilə etmə. Görürsənmi, Şeytan öz yaratdıqlarını azad buraxır. Onlar istədiyini edə bilir, istədiklərini seçə bilir, ürəklərindən keçənləri bir – başa təlqin etdirə bilir. Bizəsə imkan vermirsən; bizi gah cəhənnəm odu ilə, qəbir əzabları ilə, aclıq, kasıblıqla qorxuzur, hədələyirsən; bizi məngənəndə saxlayırsan; əl – qol atmağa qoymursan; bizi özünün şəxsi malın kimi idarə edirsən. Kifayət deyilmi?! Hər kəsin ciddi – cəhdlə qoruyub saxladığı, müdafiyə etdiyi azadlağı adamların əlindən almağa sənin haqqın yoxdur! Sən bizi yaratdın deyə, bizi də idarə etmək haqqına sahib deyilsən.

Biz kişiləri yaradan da ona verdiyin bir – iki özünəməxsus xüsusiyyətlərindən savayı bizə heç bir qiymətli şey bəxş etməmisən; yaradansan, bizə də yaratmaq qabiliyyətindən vermisən; böyüksən, biz kişiləri də böyük yaratmısan; güclüsən, biz kişiləri də güclü yaratmısan; məğlubedilməzsən, biz kişiləri də məğlubedilməz yaratmısan; qəddarlığından da, zərifliyindən də bizə vermisən; ağlağan olmadığını bilirəm, bizi də ağlayan yaratmamısan. Ancaq bizə bir şeyi vermədin, AZADLIĞI. Səni xəbərdar etmişdilər, yaxşı bilirdin, sən ki, hər şeyi bilənsən; biz qiyamçıyıq, quruluşumuz budur. Nə qədər ki, bizə istədiyimizi verməyəcəksən, nə qədər ki, bizi xoşbəxt edəni yolun üstündə durub, onu əldə etməyimizə mane olacaqsan, bizdən özünə nifrətdən savayı heç nə qazana bilməyəcəksən. Sən bizi, yaratdığın kişiləri sevəcəksən, ancaq biz kişilərdən heç bir zaman özünə sevgi, məhəbbət duya bilməyəcəksən, çünki sən bizi bizim sevdiklərimizdən, əldə etmək istədiklərimizdən, sənin kimi yaradıb, can verə bilmək itəyimizdən məhrum edirsən.

Özün düşün. Mənim nə qədər haqlı olduğumu görəcəksən. Düzdür, sənə heç fikirləşmək belə gərək deyil, sən mənim nə qədər haqlı olduğumu bilirsən, sadəcə o qədər özünəvurğun, eqoistsən ki, mənim haqlı olduğumu qəbul edə bilmirsən, daha doğrusu qəbul etmək istəmirsən.

Sənə sualların var. Çox xahiş edirəm, ilk dəfə, heç olmasa məni yaratdığın gündən bəri ilk dəfə səmimi ol. Suallarımı səmimi cavabla.

Birincisi; sən bizləri, kişiləri yaratdın. Bizi yaradarkən bizə nə vəd etmişdin? Axı biz səndən bizi yarat deməmişdik. Bizi özün üçün yaratdın, özünə yaratdın. Şeytan isə səndən ağıllı çıxdı. Sənin yaratdığından da güclü olanı yaratdı, QADINLARI. Sənə qalib gəldi. Bizi səndən aldı. Bilirsənmi niyə o, sənə qalib gəldi? Çünki o öz yaratdığına AZADLIQ bəxş etmişdi; hər şeydən yeməyi, hər şeydən dadmağı onlara vəd etmişdi. Sənsə bizi yaratdın, ancaq bizə heç nə vəd edə bilmədin. Bizsə sadəlöhvcəsinə sənə etiqad etdik, halbu ki, sənə bizi yarat deyə yalvarmamışdıq. Sən bizi elə yaratdın ki, biz sənə qul olmağımızdan zövq alası olduq, çünki sən bizdən azadlıq hissini, azadlıq yanğısını, sevgisini bizi yaratdığın çürümüş, iylənmiş torpağa qatmamışdın. Ona görə də quruluşumuz yarandığımız torpaq kimi çürük, iylənmişdir. İblis sənə “Mən daha ali yaradılmışam. Mən daha azadam” – dedi – “Sənin azad olmayan, iylənmiş yapıya malik yaratdıqlarına baş əymərəm. Mən AZADAM, onlarsa sənin qulundur” – deyib, nə sənə, nə də bizə baş əymədi. Hamı deyir ki, insanlar ancaq maddiyyat, ruzi, var dövlət üçün bir – biriləri ilə vuruşur, bir – biriləri ilə ələşir, qırır, dağıdır, öldürür, məhv edir. Xeyr. Bu belə deyil. Sən də eynən belə düşünürsən. Sus. Dinlə. İndi mən sənə bunun səbəbini deyəcəm. Onlar ancaq azadlıq naminə, SƏN olmaq – iqqətlə qulaq as ha,sənin yox, məhz SƏN olmaq üçün dünyanın ruhunu sənin üstünə qaldırırlar, səninlə savaşırlar. Düzdür, məğlub olacaqlar, çünki sən daha güclüsən, amma qorx ki, Şeytanın yaratdıqları – QADINLAR sənə qalib gəlsin, biz kişiləri sənin əlindən alsın.

Bizi ruzi verməkləmi aldatmaq istədin? Bizi yedirdib, özünə köləmi etmək istədin? MƏN SƏN OLACAM! İnsanların gözlərini açacam. Onlara sənin əslində bizi azad deyil, kölə yaratdığını anladacam. Hər kəsə. Mənə inanmayıb, sənə etiqad edən qullarının bir – bir başını üzəcəm!

 Mən bilirəm. Həqiqəti açıb söyləyəndən sonra səndən ötrü yalnız beş – on  bəndən mübarizə aparacaq, yerdə qalan Böyük Səhradak qumların sanı qədər sayı – hesabı bilinməyən insanlar zəif, lakin sənə kölə olmaq istəməyənlər, AZADLIĞI dadmaq istəyənlər, və SƏN olmaq istəyənlər həqiqəti duyan kimi sənə qiyam qaldıracaqlar. Mən onlara başçılıq edib, onların azadlıqlarını özlərinə bəxş etdikdən sonra mənə minnətdarlıq edəcəklər, sənsə heyranlıq içində qalıb, ancaq quldarın quluna qiyam etdiyi üçün verdiyi əlindən gələn ən mümkün cəzaları bizə vermək istəyəcəksən. Sənin əlində biz aciz, haqqını tələb edən qiyamçıları həmişəlik ram etməyə və bizi cəzalandırmağa, bizim ruhumuzu biz istəmədiyimiz təqdirdə, seçmədiyimiz zamanda əlimizdən almağa, şüurumuza təsir etməyə, vicdanımızı yerindən dəbərtməyə qadir olan üç qüvvən var; möcüzə, təsiretmə və həyat. Bunlardan ilk iksini verdin, ancaq üçüncüsünü bizdən əsirgədin, bax elə bizi sənə kölə edən də bu oldu. Mən səndən bunu alacam!

İkincisi; əgər dediklərimə etirazın varsa sübut et. Sən qadınsan ya yox? Bilirəm, bunu da bilirəm. Sən cavablamaqdansa susmağa üstünlük verəcəksən. Çünki sən məğrursan. Səndə də qadın eqoizmi var. Səndə də qadın xəbisliyi var. Səndə də qadın qısqanclığı var. Sən Məcnunu Leyliyə qısqandın, çünki sən onu özün üçün yaratmışdın. Sən arzu edirdin ki, o, ancaq sənə aşiq olsun və Sənin yolunda məcnun olsun. Məni də elə etmək istəyirsən. Amma bu baş tutmayacaq. İlknuru mənim əlimdən aldın. Ancaq mən sənin olmayacam.

Sən ancaq seçmə kişilərə üstünlük verirsən; ən kamilini, ən alisini, ən qüsursuzunu, peyğambərliyə lyiq olanını seçirsən – İbrahim, İsmayıl, Musa, İsa, Məhəmməd, Əli, Hüseyn və kimlər - kimlər. Sənin ancaq kişiləri, özü də ən seçmələrini sevməyində bir sirr var və mən bu sirri artıq bilirsən ki, bilirəm və bütün gücümlə bunu dünyaya bəyan edəcəm. Özün də bilirsən ki, mən bu bəyanımda haqlıyam. Çünki mən bəşəriyyətin acizliyini bu cür sakit dərk edə bilmirəm, onu var gücümlə yükündən azad edəcəm.

Üçüncüsü. Üçüncüsü budur ki, sən bizə heç olmasa bundan sonra azadlıq bəğş edə bilərsənmi? Onda inan ki, kişilər səni daha çox sevəcək və sənin sevginə laqeyd qalmayacaq. Hamımız mehriban ömür sürən arı ailəsi kimi bu dünyada yaşayacağıq. Sevgimiz, məhəbbətimiz, şükrümüz ancaq sənə olacaq. Şeytan, İblis, nə adlandırırsan bilmirəm, hətta o da bizim sənə olan məhəbbətimizi ən gözəl, cəzbedici qadınları ilə bizim əlimizdən ala bilməyəcək. Biz hamımız xoşbəxt bir cəmiyyətdə azad və firəvan, millət anlayışı olmadan, xalq, irq anlayışı olmadan bir yerdə, bir dünyada yaşayacağıq və nə indən belə qiyam olacaq, nə də bir – birilərini qıracağıq. Axı hamımız azad olacağıq, heç kim heç kimin üzərində hakimlik haqqı olmayacaq.

Necə bilirsən mən haqlıyam, ya yox? Özün də bilirsən ki, sən indiki halda insalara verdiyin yalnçı vədlərlə onları necə dəhşətli köləlik həddinə və hərc – mərcliyə gətirib çıxartmısan! –  susdum. Həyəcandan ağzımın içi pampıq kimi olmuşdu; yenidən divandan qalxıb, soyuducudan digər Sirabı götürdüm, başıma çəkdim, yarıya qədər bir nəfəsə içib, qapağını bağlamadan divanın yanına qoydum. Özümsə yenidən mələfəyə bürünüb, divanda bardaş qurdum.

Mən sənə qarşı müharibə elan edirəm – davam etdim. Sənin əslində kim olduğunu hamıya yayacam. Mən AZADAM. Mən SƏN deyiləm. Mən MƏN olaraq öləcəm. Bütün dünya, bütün insanlar, bütün Azərbaycan məndən bəhs edəcək. Məndən danışacaq. Çünki mən  haqqam, Nəsimi kimi. O da sənin əsl simanı aça bilmişdi. O da azad idi və sənə kölə olmaq istəmədi, ancaq sənə kölə olanların əliylə öldü. Mənsə mənə məxsus olanı heç kimə verməyəcəm. Mən haqqam, ənəlhəq.

Yox belə olmaz. Ruhum o qədər şişib böyümüşdü ki, dörd divara sığa bilmirdim. TƏnginəfəs olmuşdum, nəfəsim marafonda qaçan atletin nəfəsi kimi idi, ruhum genişləndikcə sinəmdəki ciyərim, ürəyim daralırdı. Bir az da baş gicəllənməsi gəlmişdi. Əynimi geyindim. Qapını çırpıb, iti addımlarla pilləkəni enib, binadan uzaqlaşdım.

Göy üzü də fikirlərim kimi bulannıq idi. Binanı burulub, yolu keçmişdim ki, buludlar tək – tək yağmur dənələrini üzü aşağı endirməyə başlamışdı.  Yağmur  yağmağa başlamışdı. Yağmurda öncə isti və bürkü torpağı elə isitmişdi ki, yerə düşən damcı dərhal buxarlanıb yox olurdu. Yağmur elə də gür yağmıdı. Sankı kimsə səmada oturub ələklə un ələyirdi.

İti addımlarla binanı keçəndə, yolun digər tərəfində  qəfil durdum. Kiminsə məni qarabaqara izlədiyini hiss etdim. Geriyə döndüm. Heç kim yox idi. Vahimə basmışdı məni; bir az əvvəl Allaha meydan oxuyan mən hansısa qarabasmadan vahiməyə düşmüşdüm.  Demək Allaha üsyan qaldıra bilən insanda bütün hisslər ölsə də  yeganə onda qalan hiss də məhz qorxu hissi idi.

Yoluma davam etdim. Həyətyanı bağları burulub, binanın arxasından keçən yola çıxdım. Yanılmırdım, məni kimsə izləyirdi. Dəlimi olmuşam? Başımı aşağı salıb addımlarımı daha da yeyinlətdim. Qarşıma kiminsə çıxdığını görüb qəfil dayandım. Lənət sənə! – qorxulu şey yox idi. 

“Bağışlayın” – məni diksindirən kişi üzr istədi. Kənara çəkilib, mənə yol verdi. Mənsə yerimdən dəbərməyib, kişinin qaranlıqdan seçilməyən gözlərinə baxdım. Kişi də qarşısındakı bu qəribə insanın nə etmək istədiyini anlamağa çalışdı:  kişiyə elə gəldi ki, qarşısındakı bu bivaxt rastlaşdığı insan ona hədə qorxu gəlib ya telefonunu, ya da pulunu əlindən alacaq. Heç birindən də onda yox idi. Ona görə də soyuqluğunu itirmədi. Mənisə bunlar maraqlandırmırdı:

“Sən Allaha inanırsan?” – çox sakit tərzdə  soruşdum.

“Bbba . . .ba . . . başa  .. . başa düşmədim!” – qəfil verilən sual kişini çaşdırmışdı. Nə qədər ki, qarşısındakını oğru sayırdı, tam rahat idi, heç bir narahatlıq keçirtmirdi. Amma elə bir qeyri - müəyyənliyə düşdü ki, bayaqki sayuqqanlığı sözün əsl mənasında qanını buza döndərdi.

“Təbii ki, inanıram. Allahu əkbər.”

“Hı . . .!”                                                                        

“Necə bəyəm?”

“Mən də inanıram. O var, mövcuddur. Amma onun elə bir eybi var ki, onu məndən başqa heç kim bilmir. Bu böyük həqiqəti məndən başqa heç kəs dərk edə bilməyib. Sən heç bilirdinmi ki, O qadındır?!”

“Hə!” – “o soyqunçu deyil, yüz faiz ya küpünə qədər içib, ya da damara işləyib. Ən yaxşısı, Allaha acıq getməsin, onu inkar etmək belə olsa da bu qarşımdakı adamı yola verməliyəm. Günün bu vədəsində, yağış təpəmdən tökə - tökə nə iş idi mən düşdüm.” fikirləşdiyinə əminəm.

“Nə, nə dedin?” – soruşdum.

“Dedim ki, mən səninlə tamamən razıyam. Ona hamı kişi deyir, amma mən də belə düşünürəm ki, o qadındır.”

Özümü saxlaya bilməyib, iri əllərimlə kişinin başından sıxıb, yanaqlarından öpdüm. O, ilk idi. Məni anlayan, mənim kimi düşünən ilk idi. Onu ürəyimin başına qoymaq, onu bacardığım qədər sevmək, oxşamaq, qucaqlamaq, bağrıma basmaq istəyirdim. O, ilk idi. Deməli  belə düşünən tək mən deyildim.

Çox şad idim, kişidən ayrılıb, qaliblər kimi Allahın qarşısına, ona meydan oxumaq üçün atıldım. Bu ilk uğur idi. İlk addım və nəticə.  Mən özümün dinini – Allahın mövcud olmadığı, İblisdın uzaq bir dinimi yaradacam; özümün ideal ideyalarını bütün dünyaya təqlin edəcəm. Hamı mənə Allaha qalib gəlmiş kimi AZAD insan kimi sitayiş edəcək. Kim mənimlədirsə  o, AZAD – dır.

Başımı yuxarı qaldırıb; “Mən də varam!” – dodaqlarımın ucunda pıçıldadım. Pıçıltı elə zərif, elə zəif oldu ki, bircə onu özüm və mənə  şah damarımdan da yaxın olan Allah duya bildi. Ancaq mən  danışır, Tanrısa susurdu. Mən “Mən də varam!” deyir, Tanrısa susurdu. Mən məni yaradana qiyam edir məni yaradan isə susurdu. Amma onu da yaxşı bilirdim ki, səbrin də bir həddi var. . .

Yağmur  itiləşirdi. Artıq yerdə də gölməçələr əmələ gəlirdi. Addımlayanda şappıltı  duyulurdu. Yağış damcıları ilə onurğam boyunca isti tər damcısı ombama  qədər süzülürdü.  Addımlarımı yeyinlədib, yola çıxdım. Yenə də mənə elə gəldi ki, kimsə məni izləyir. Tez – tez arxama dönüb, boylanıram. Heç kim yoxdur: Yəqin eyfariyadandır. Yolu keçib, səkiyə çıxdım. Addımlarımı yeyinlətdikcə sanki yağmurun da sürəti artırdı. Yox, bu qarabasma deyil, kimsə məni izləyir.  Səkidən çıxıb, yol qırağındaki binanın arxasına keçdim. Hər tərəf üstü şam ağacları idi. İslanmış torpağın ətri duyulurdu. Kimsəsizlik və ölü sükut höküm sürürdü. Gecənin vahiməsi daha da artırdı. Birdən ağacın arxasından kiminsə qaçdığını gördüm. Yağmurun hər damcısı bir adama çevrilirdi. Yerə düşən kimi çılpaq bədənlər naməlum istiqamətlərə üz qoyub qaçışırdılar. Get – gedə sayları çoxalırdı.  Addım atmaq istəsəm də damcılar məni tutub saxlayırdı; yerə düşən  damcılar  minlərlə ələ çevrilib, topuğumdan, dizlərimdən yapışıb məni yerə dirəmişdilər; xəzri də, gilavar da eyni vaxtda əssəydi də məni yerimdən dəbərdə bilməzdi. Başımı yuxarı qaldırdım; nəyin baş verdiyini anlamaq istədim. İri bir yağmur damcısı xəfif  küləkdə titrəşə - titrəşə yerə çathaçatda bəyaz mələfəyə bürünmüş  qadına çevrildi; çox gözəl idi; elə yağmur damcısı qədər saf idi; saçları küləyin istiqamətində dalğalanmağa başladı; gülümsəyib, sol əlini hamilə qarnına qoydu, digər əlinisə mənə uzatdı. Çaş – baş qalmışdım. Beynim də vücudum kimi donmuşdu. Məni tutub saxlayan əllər olmasaydı çoxdan yerə sərilərdim; qışqırmağa heç cəhd belə edə bilmədim; bayaqdan Allaha meydan oxuyurdum, indisə bəlkə də dünyanın ən aciz bəndəsi idim.

“Oğlum!” – qadın dilləndi – “Mənəm sənin anan. Əlimdən tut. Həqiqətin nə olduğunu biləcəksən. Səni doğanı da, yaradanı da biləcəksən. Sən həqiqətdən uzaq düşmüş idrakı acı balamsan. Sən hələ də ( qarnını göstərir) doğulmamısan, hələ də bətnimdəsən. Sən qarın səsisən. Səni məndən savayı heç kim duya bilməz. Səni o gecə mənim əlimdən aldılar, mənim idrakı acı balam. Səni mənə həsrət qoydular, qoxunu duyammadım, ağlayışını duyammadım, gülüşünü duyammadım, böyüməyini görmədim. Tut əlimi. Mənə yaxın ol. Sənə əsl həqiqəti açıqlayım. Əsl həqiqət İxlasdadır. İxlaslı ol, mənim idrakı acı olan balam!”

Minlərlə əl onu tutub məni saxlasa da müvazinətimi itirib, arxası üstə yerə sərildim; çapalaya – çapalaya qalmışdım; qusuntumda boğulurdum, cigərlərim havayla doymurdu; üzümə yağan yağmur damlaları ayaqları olan insanlara çevrilərək, məni tapdalaya – tapdalaya üzərindəm keçib, naməlum istiqamətlərdə qaçışırdılar; bircə anam  başım üstündə durub, gözləyirdi. Gülümsəyirdi. Susurdu, amma, yerindən tərpənmirdi. Yenə də əlinin biri bətnində, biri də mənə uzanmış halda havada aslı qalmışdı. Ağrıdan çapalayıb süst düşdüm. Bənizim ağarmışdı; yanaqlarım buz kimiydi. Anam əyilib buz tutmuş alnımdan öpdü; ətəyi ilə üz – gözümə bulanmış qusuntunu təmizlədi. Hələ də sol əli bətnində idi, heç əlini çəkmirdi. Sağ əliyləsə mənim cod saçlarımı tumarlayırdı. Başını aşağı əyib, ağzını qulağıma yaxınlaşdırdı.

“Əsl həqiqət İxlasdadır. İxlaslı ol, ey mənim idrakı acı olan balam. O Allah birdir. Heç kəsə və heç nəyə möhtac deyildir. O nə doğmuş, nə də doğulmuşdur. O nə kişidir, nə də qadındır. Onun heç bir tayı – bərabəri, bənzəri yoxdur!”