Mən səni

Mən səni gözləyirəm

arzularımı gözləyən tək.

Mənə lazımdır dərman kimi

sənin isti əllərin.

Mən səni gözləyirəm

yetim uşaq anasını gözləyən tək.

Sən mənə lazımsan

torpağa su lazım olduğu kimi.

Səni sevirəm iynənin ucu boyda,

səni sevirəm duzun dənəsi boyda,

əncirin toxumu boyda.

Pəncərəmin qarşısındakı

dibçəkdəki ətirşahım sənsən.

Düşmüşəm arxanca

mən səni tapa bilmirəm.

Qanadlı quş olmuşam

səmalara qalxmışam,

ulduz – ulduz,

kainat, kəhkəşan,

bütün aləmləri,

yeri, göyü

gəzmişəm.

Hardasan, Cancaazım?

Hardasan, Sevdiciyim?

Yoxsa küsmüsənmi yenə,

yoxsa uşaqlıqdakı tək

Gizlanpacmı oynayırsan?

Çıx gizləndiyin o yerdən.

Gəl, tut əlimi.

İstəyirəm ölərkən

ruhumu sən götürüb,

aparasan uzaqlara.

Ölərkən,

gözlərimi sən qapayasan.

Ayaqlarımı sən cütləyəsən.

Ölərkən qulağıma

İlləllahı sən oxuyasan.

Mən səni . . .

Məni səni gözləyirəm.

Budur yanımda durub, dost – tanış,

ağlaşırlar,

Çünki ölürəm.

mən səni gözləyirəm,

amma Əzrayıl gəlib.

Mən səni gözləyirəm.

Taqətdən düşüb qollarım,

Əzrayılı qovalaya bilmirəm.

Bircə ümidim qalıb,

məni qoynuna alasan,

özünlə göylərə aparasan

Mən səni. . .

Cancaazım,

mən səni gözləyirəm.